اول کفن بعد جاده
به گزارش روشنا نیوز، قاسم دیناروند، فعال فرهنگی طی یادداشتی نوشت: جاده خرمآباد-پلدختر سالهاست که عنوان تلخ «جاده مرگ» را با خود یدک میکشد. مسیری که به جای آنکه شریان حیاتی توسعه باشد، به قتلگاه مسافران و بومیان تبدیل شده است. این جاده نه تنها از لحاظ جغرافیایی در میان صخرههای مرتفع و درههای عمیق محصور است، بلکه از نظر زیرساختی نیز فرسنگها با استانداردهای ایمنی فاصله دارد.
افزایش عوارض آزادراه خرمآباد-اندیمشک، موجب سرازیر شدن سیل ماشینهای سنگین به این جاده باریک و غیراستاندارد شده است. تردد خودروهای سنگین در پیچهای تند و عرض کم جاده، عملاً ضریب ایمنی را به صفر رسانده است،روشنایی بسیار ناچیز، فقدان شانه خاکی مناسب، نبود حفاظهای ایمن و نیوجرسیهای ناکافی در برابر سقوط به درههای عمیق، از جمله عواملی هستند که کوچکترین خطای رانندگی را به فاجعهای جبرانناپذیر بدل میکنند. با توجه به بافت کوهستانی، ایمنسازی دیوارههای سنگی در برابر ریزش و رانش زمین همواره مغفول مانده است.
پیشنهاد می شود با کاهش عوارض آزادراه خرمآباد-جنوب برای خودروهای سنگین، میتوان ترافیک ترانزیتی را از جاده ترانزیتی پلدختر خارج کرد تا بار این جاده کاهش یابد.جاده ایی که هرگاه قصد عبور از آن را دارید می بایست ابتدا کفن خود را بخرید بعد دل به دریا بزنید!!
و همچنین جایگزینی گاردریلهای فرسوده با دیوارههای بتنی (نیوجرسی) پیشساخته با ارتفاع بالاتر (حداقل ۲ متر) در نقاط بحرانی و پرتگاهی برای جلوگیری از سقوط خودروها در صورت انحراف ( که اگر این مهم انجام گرفته می شد شاهد مرگ نوجوانان وجوانانمان نمی شدیم) ونیز اجرای پروژههای روشنایی خورشیدی در نقاط کور و تعریض موضعی جاده در پیچهای بسیار تند با استفاده از تراشیدن کوه و ایجاد بازوهای ایمنی ،خطکشیهای ترافیکی با قابلیت بازتاب بالا (شبنما) و نصب تابلوهای هشداردهنده در تمام پیچهای خطرناک می توان تا حدودی از حوادث ناگوار جلو گیری کرد.
سخن آخر اینکه :
هر روزی که در بهسازی این مسیر تعلل شود، به معنای داغدار شدن خانوادههای بیشتری است. ایمنی جاده، حق مسلم مردم است و انتظار میرود مسئولین مربوطه، به جای مسکنهای مقطعی، “بازسازی اساسی و فوری” این محور را در اولویت اول بودجههای عمرانی استان قرار دهند. تکرار واژه “جاده مرگ” و ” اول کفن بعد جاده ” در شان نظام مهندسی و مدیریت راه کشور نیست.
ارسال دیدگاه