غزل مثنوی به گویش لری بالاگریوه

دی یِمِت یِ شو وِ خاو دِ باغِ پُرگُل
حِس و حالِی میدَیی وِ بُنِ بلبل
چی پریزادِی قِدَم مینای و رَتی
هم سَنی هم سَر وِ هار اومای و رَتی
بِرمیاکَ عاشق کُشِت کاری می زَنِم
مِه قِرارِم رَتَه بی دِ شوق می هَنِم
می هَنِم دِ جون و دل سی نازِ چَشِت
شوق میکِردِم بی یِمی هُمرازِ چَشِت
اُ شو داشتِم وا تو مِه حال و هوایِ
دلِ مِه دِ شوقِ تو می کِرد صَفایِ
یِ دَفَه بیار بی یِم دو خاوِ شیری
میریختِم اسرِ غمِ دردِ اسیری
کاشکِی هر شو چی اُ شو بیایی وِ خاوِم
وا بِرمیا عاشق کُشِت بِیی عَذاوِم

• شاعر: مجتبی شایسته