تابآوری در فرهنگ لرستان، هنری برای زیبا زیستن در دل رنج است
به گزارش روشنا نیوز، امین محمدیتبار، کارشناس روابط عمومی و روانشناسی سازمانی طی یادداشتی نوشت: در روزگار پرشتاب امروز، واژههایی چون «صبر»، «تحمل» و «تابآوری» بیش از همیشه شنیده میشوند. اما واقعیت این است که این مفاهیم نه واژههایی تازه، بلکه میراثی کهن از تجربهی زیستن انسان بر این سرزمیناند؛ تجربهای که در هر گوشه از ایران با رنگ، لهجه و آهنگی خاص بازگو شده است.
در علم روانشناسی، «تابآوری» به توانایی بازگشت به تعادل پس از بحرانها و فشارهای زندگی گفته میشود. پژوهشگران بزرگی چون اترِه (Etre, 1989) و ماستن (Masten, 2001) آن را مهارتی آموختنی میدانند؛ اما در فرهنگ ایرانی، این مهارت قرنهاست که در دل مردم نهادینه شده است.
در لرستان، سرزمینی که یافتههای باستانشناسی از بیش از ۶۳ هزار سال سکونت بشر هوشمند در آن خبر میدهند، تابآوری نه مفهومی دانشگاهی، بلکه شیوهای از زیستن بوده است.زندگی در میان کوههای سترگ زاگرس، در سرمای زمستان و گرمای دشت خرمآباد، به مردمان این دیار آموخته که دوام در سازگاری است، نه در ستیز.
مردم لر هنوز هم در گفتوگوهای روزمره، فلسفهای عمیق را با جملهای ساده بیان میکنند:«سیخدا غم نَیَه، دنیا همیشه یهرنگ نییه.»(برای خدا غم نخور – برای خدا هیچ غمی نیست، دنیا همیشه به یک حال نمیماند.)
این همان نگاهی است که فلسفهی رواقی در یونان باستان و روانشناسی مثبتگرا در روزگار مدرن بر آن تأکید دارند:پذیرش شرایط، تمرکز بر درون، و ایمان به تغییر.
در واقع، تابآوری در فرهنگ لر نه تنها توانِ ادامه دادن، بلکه هنری برای زیبا زیستن در دل رنج است. در قصهها و لالاییهای مادران لر، در آواز چوپانان و در شعرهای محلی، همیشه نشانی از امید و صبر وجود دارد.مادری که در دل زمستان خشن زاگرس، نان تنور را با عشق میپزد و میگوید:«همیشه تاریکی پیش از سحره»در حقیقت دارد عمیقترین اصل روانشناسی مدرن را بازگو میکند: امید، موتور زندگی است.
البته این ویژگی تنها مختص قوم لر نیست؛ در سراسر ایران، از ترکمنصحرا تا خوزستان، از آذربایجان تا بلوچستان، نشانههای تابآوری فرهنگی دیده میشود.ایرانی بودن یعنی آموختن هنر برخاستن پس از هر سختی.
اما لرستان، با تاریخ دیرپایش، تصویری روشن از این روحیه را به نمایش میگذارد؛ روحیهای که نسل به نسل منتقل شده و امروز در کار، روابط اجتماعی و حتی محیطهای سازمانی ما جاری است.در بانک، در اداره، در مزرعه و در خانه، هر جا که انسان ایرانی در برابر دشواری میایستد و لبخند میزند، در واقع دارد از میراث نیاکانش بهره میبرد.
تابآوری یعنی باور به اینکه در سختترین شرایط نیز میتوان ادامه داد.در دنیای پر فشار امروز – چه در بانک، چه در کلاس درس یا خانواده – این ویژگی هم چنان راز آرامش، پیشرفت و ماندگاری است.
بیایید ریشههای این خرد کهن را دوباره در خود بیدار کنیم؛زیرا شاید علم امروز تازه به همان جایی رسیده است که فرهنگ ما قرنها پیش ایستاده بود.
ارسال دیدگاه