ما خبرنگار نبودیم، فقط ادای آن را در آوردیم

به گزارش روشنا، الهه احمدی سبزواری روزنامه نگار و مدیر رسانه طی یادداشتی به مناسبت روز خبرنگار نوشت: بله ما خبرنگار نیستیم، اصولا هیچ گاه خبرنگار نبوده ایم و نخواهیم بود البته تا زمانی که جایگاه خبرنگار و خبرنگاران در کشورم و همچنین استانم لرستان بعنوان یک شغل سخت و زیان آور و در عین حال تاثیر گذار و دارای جایگاه ویژه تثبیت شود، تا زمانی که هر کس بدون دانش و سواد رسانه‌ای به خود اجازه ندهد صرفا با داشتن یک گوشی هوشمند به اصطلاح لمسی و راه اندازی یک کانال در تلگرام و سایر شبکه های اجتماعی دیگر با پسوندهای نیوز و آنلاین و اخیرا با بهره گیری از هوش مصنوعی به جای امثال من نوعی در مقام مطالبه گری مردم بعنوان خبرنگار ظهور کرده و چند صباحی هر چه دید و شنید فارغ از راستی آزمایی و تاثیرگذاری آن بر جامعه و تبعات ناشی از آن در هدایت افکار عمومی منتشر کند، تا زمانی که هر مدیر و مسئولی به خود اجازه ندهد صرفا بخاطر یک انتقاد سازنده یک رسانه دارای مجوز و جایگاه حقوقی (البته که حساب نقدهای مخرب و مغرضانه برخی خبرنگارنماها جدا از این موضوع بوده و هست)، همکار من را راهی راهروهای پر پیچ و خم دادگاه ها کند که چرا انتقاد کردی؟ و چراهای دیگر….!
امروزه شکی نیست که تعداد خبرنگاران آنهم در استان محروم از توسعه لرستان، باعث شده است تشخیص سره از ناسره بسیار سخت باشد، بایستی همگی باور کنیم و اعتقاد داشته باشیم رسالت خبرنگار، فراتر از این چیزی است که اکنون در بین جوامع خودمان مرسوم شده است، صرفا داشتن یک گوشی لمسی و گرفتن چندین عکس و یا کپی مطالب دیگران و روابط عمومی ادارات و درج در کانال های فلان نیوز و فلان آنلاین و یا انتشار در گروه های مجازی کار خبری نبوده و نیست و طبیعتا ارزش چندانی هم ندارد، روح خبرنگاری مطالبه گری بدون داشتن جهت فکری، سیاسی و اجتماعی به دور از منافع شخصی است، چیزی که ما زیاد دنبالش بوده ایم، ولی نگردیم بهتر است چون یا نیست یا کم هست.
برخی از همین دوستان به اصطلاح خبرنگار ما که اصلا توی عمرشان حتی یک بار هم که شده از کوچه خبرنگاران نیز عبور نکرده اند، یک شبه و متاسفانه به علت های مختلف شخصی خودشان، خواه اقتصادی، خواه مشکلات عاطفی و خواه های دیگر متوجه شده اند، بله اصولا خبرنگار آنها بوده اند و ما الباقی ادای خبرنگاری رو درآورده ایم، چند عکس از یک مسئول پیدا کرده و اگر خوش شان آمد یا قرابتی داشت و یا منفعتی در آن بود با درج در کانالی که اکثر اعضای آن هم فیک هستند و پخش در گروه های مجازی چنان فلان مسئول یا فلان اداره را به اوج می برند که مسئول سوار بر اسب خیال، تصورش این است که وزیری بوده است و حقش را خورده اند و ایضا برعکس چنان مسئولی را تخریب می کنند که گویی مسئول نامبرده به اصطلاح از مادر دوم هست و نتیجه این کار چه می شود؟ خب معلوم است نتیجه اش سرخوردگی من نوعی های ست که به خودم اجازه داده ام اسمم را مثلا خبرنگار و مطالبه گر حقوق جامعه از راه قانونی بگذارم.
پس با این اوصاف ترجیح می‌دهیم همان روزنامه نگاران قدیمی علاقه مند به یادگیری باشیم تا اینکه خبرنگار …! با این همه، روز ۱۷ مرداد بر خبرنگاران راستین مبارک باد.

پایان