غزل مثنوی گویش لری بالاگریوه از مجتبی شایسته

وِرکِردی تَشِی دِ دل تَشِی دِ جونِم
دیر هیسایی ها خَنی وی درد گِرونِم
دردِ عِشقِت دردِیِه هیچ چارِه نارِه
غیرِ خوت کَس ، دی مِرَض سَر نِدِرارِه
هَم دَرد و هَم دَرمون و داری شَفایی
حَل نوعِه ایی مُشکِلِم تا خوت نیایی
یِ لَحظه بیا بِئین ایی حال و روزِم
شایتِ کمتِر دِ درد و غم بَسوزِم
عشقِ تو اَمو بُری دی دلِ پُر غم
سِتار دِش سیت بُرِسِه هِی دِت زِنِه دَم
شو کِه هوفتِم هَلپِلَت کِنِم چی هر شو
روز وا غمِت سَر کِنِم شو هام دِ وَر تو
قَد و بالاکَت طِلا ، آسارِه چَشیات
زوتا دل دی وِل بیدِه بیمارِ چشیات
چَم و خَمِت دِ سِرِم هوشِن وِ دَر کِرد
خوش وِ حالِ هو کِه وات عُمرِن وِ سَر کِرد
عاشِقی و وا تو خَنِسِه بِهارِه
هَر کَه پوشی جومَه عشقِت بخت بیارِه
بَتورکیات بیا وی تِیم بارونِ نَم نَم
تا دِرا مرغِ دِلِم دی قفسِ غَم

از کتاب هویرات اثر مجتبی شایسته